Een positief en conform keuringsverslag van de elektrische installatie is vanaf de datum van het controlebezoek exact vijfentwintig jaar geldig, mits er tussentijds geen ingrijpende wijzigingen aan de installatie worden aangebracht. Deze lange termijn geldt uitsluitend wanneer de installatie volledig is goedgekeurd en er geen enkele inbreuk op de veiligheid is vastgesteld door het erkende controleorganisme. Indien de installatie tijdens het bezoek wordt afgekeurd omdat er bijvoorbeeld schema’s ontbreken of er sprake is van elektrocutiegevaar, is het verslag nog steeds perfect geldig om de verkoop bij de notaris te laten doorgaan, aangezien de wet de verkoper louter verplicht om een keuringsattest voor te leggen. In dat specifieke geval van non-conformiteit gaat de wettelijke verplichting echter over naar de koper, die vanaf de datum van de verkoopakte exact achttien maanden de tijd krijgt om de inbreuken vakkundig te herstellen en de installatie verplicht aan een herkeuring te onderwerpen.

Het fundamentele verschil tussen woongebied en woonuitbreidingsgebied is de bouwhandigheid: in een woongebied mag je in de basis direct bouwen of verkavelen, terwijl een woonuitbreidingsgebied fungeert als een strategische reservezone waar pas gebouwd mag worden als er aan zeer strikte voorwaarden is voldaan. Beide zones zijn zogenaamde “bestemmingsgebieden” die oorspronkelijk zijn vastgelegd op het Belgische Gewestplan om de ruimtelijke ordening te sturen. Hoewel ze allebei het woord ‘woon’ bevatten, is hun juridische en stedenbouwkundige status totaal verschillend.

Woongebied is de zone die bestemd is voor wonen, maar ook voor ambachtelijke bedrijven, winkels, horeca en openbare diensten, mits deze de buurt niet in de weg zitten. Woonuitbreidingsgebied is historisch gezien een reservezone. Deze gronden werden decennia geleden vastgelegd om de woningnood op te vangen als de gewone woongebieden ‘vol’ zouden raken.