Een studio heeft meestal één open leef- en slaapruimte, terwijl een appartement aparte kamers heeft. Voor kopers maakt dat verschil uit op vlak van comfort, privacy en doelgroep. Studio’s zijn vaak interessant als investering of eerste aankoop, terwijl appartementen met één of meer slaapkamers een breder publiek aanspreken. De waarde hangt af van ligging, oppervlakte, indeling en verhuurbaarheid.

Algemene bouwvoorschriften zijn de overkoepelende, juridisch bindende stedenbouwkundige regels die bepalen wat, waar en hoe je mag bouwen, verbouwen, slopen of functies mag wijzigen op een specifiek grondgebied. Ze vormen het wettelijke kader waarmee de overheid (zowel Vlaanderen als de lokale gemeente) de ruimtelijke ordening, de visuele eenheid, de leefbaarheid en de veiligheid in een buurt bewaakt.

In Vlaanderen (volgens het Gewestplan) wordt bij lintbebouwing of percelen langs een straat de woonzone (bouwgrond) standaard ingetekend tot een diepte van 50 meter vanaf de straatkant (de rooilijn). Als een stuk grond bijvoorbeeld 80 meter diep is, betekent dit dat de eerste 50 meter officieel gecategoriseerd is als bouwgrond, en de achterliggende 30 meter vaak een andere bestemming heeft (zoals agrarisch gebied, tuingrond of natuurgebied).

Je mag je woning, maar vaak ook grotere bijgebouwen, poolhouses of zwembaden, in principe enkel binnen die eerste 50 meter oprichten. Alles wat buiten de 50 meter-grens valt, ligt in een andere zone waar de stedenbouwkundige regels streng zijn en bouwen meestal verboden is. De vierkantemeterprijs van de eerste 50 meter ligt vele malen hoger dan de grond die erachter ligt. Grond die dieper ligt dan 50 meter wordt door schatters en banken vaak gewaardeerd als ’tuingrond’ of ‘landbouwgrond’, wat financieel veel minder waard is.