De kadastrale legger is het officiële, administratieve paspoort van een onroerend goed (een grond, woning of appartement) in België. Dit register wordt digitaal bijgehouden door de FOD Financiën (het Kadaster). Waar het kadastraal plan de visuele grenzen van een perceel toont, bevat de kadastrale legger alle tekstuele, fiscale en juridische data van het vastgoed. Op de kadastrale legger staat te lezen wie er allemaal eigenaar is van het betreffende vastgoed en in welk aandeel. Vastgoedmakelaars en notarissen gebruiken de kadastrale legger als startpunt voor de verplichte informatieplicht.

In Vlaanderen zijn er verschillende overheden die dit recht gebruiken om hun beleidsdoelen (zoals de Bouwshift/betonstop, natuurbehoud of sociale huisvesting) te realiseren. Wonen in Vlaanderen (sociale huisvesting): Om sociale woningen te realiseren. De Vlaamse Landmaatschappij (VLM) of Natuur en Bos (ANB): Bij gronden in natuur- of landbouwgebied om natuurreservaten te vergroten of landbouwstructuren te verbeteren. Lokale gemeenten en steden (zoals Hasselt): Soms via een specifiek RUP (Ruimtelijk Uitvoeringsplan) om stadsvernieuwing of extra openbaar groen te realiseren. Zowel de beheerders van de spoorwegen (Infrabel) als de beheerders van de waterwegen (De Vlaamse Waterweg) beschikken over wettelijke voorkooprechten. Dit zijn zeer krachtige instrumenten die door deze instanties worden ingezet om de mobiliteit, waterveiligheid en logistieke infrastructuur in Vlaanderen te waarborgen en uit te breiden.

De verdeling van de kosten voor grote renovatiewerken tussen de verkoper en de koper is in Vlaanderen strikt wettelijk geregeld. De kosten voor grote werken waarover de algemene vergadering van de VME vóór de datum van het verlijden van de verkoopakte heeft beslist, vallen integraal ten laste van de verkoper. Kosten voor renovaties waarover pas ná het verlijden van de authentieke notariële akte wordt beslist, komen volledig ten laste van de koper. Vraag daarom altijd de verslagen van de algemene vergaderingen van de afgelopen drie jaar op om te controleren of er grote kosten in de pijplijn zitten.